Sunday, June 14, 2015

आत्मसमर्पण



                                             गोपाल अर्याल
हो हजुर !!
मलाई मुद्दा हाल्न मन छ
मेरै बिरुद्धमा

सत्य
मैले अपराध गरेको छु
एउटा स्वतन्त्र जीवन
जसलाई मैले मेरी श्रीमतीबनाएको छ
र कैद गरेको छु,
सम्बन्धको कारागारमा
मैले जबरजस्ती
सम्मोहित गरेको छु उसलाई
र बाध्य पारेको छु
म मात्रलाई प्रेम गर्न ।
अनि बाध्य पारेको छु आफैँलाई
उ मात्रलाई प्रेम गर्न ।
उसको  र आफ्नै समेत
स्वतस्फूर्त जाग्ने
स्वतन्त्र प्रेम माथि
अंकुस लगाएको छु मैले

हो हजुर !!
मैले अपराध गरेको छु
मेरो प्रेम र संसर्गबाट जन्मेको
एउटा स्वतन्त्र जीवन
जसलाई म मेरी छोरीभन्छु,
मध्यरातमा स्वतन्त्र भएर
जूनको शितलतामा टहल्न खोज्दा
मैले रोकेको छु उसलाई ।
उ स्वयम्ले मनपराएको प्रेम
गर्न र हुनबाट रोकेको छु,
अनि मेरो इच्छा अनुसार
कुनै एउटा पुरुषसँग
बलत्कृत हुन बाध्य बनाएको छु
हरेक दिन

हो हजुर !!
मैले अपराध गरेको छु ।
म स्वयम्लाई समेत
नांगै
सडकै सडक दौडिने मन हुँदा,
भीडमा मानिसहरुको
चिच्याएर रुन मन हुँदा,
एउटी सुन्दर स्त्रीलाई
अंगाल्न मन लाग्दा,
सम्भोगको प्रस्ताव गर्न मन लाग्दा
अनुमति दिएको छैन मैले
म आफैँलाई ।

त्यसैले भन्दै छु हजुर
मैले अपराध गरेको गरेको छु ।
आजै
अहिल्यै
मलाई मुद्धा हाल्न मन छ
मेरै विरुद्धमा ।

हो हजुर !!
मैले अपराध गरेको छु
धर्म बनाएर,
मन्दिर बनाएर
मैले युगौँ देखि
देवताहरुलाई बन्दि बनाएको छु
मन लाग्दी
उनहिरुको अनुहारको
प्लाष्टिक सर्जरी गरेको छु ।
आफ्नै सृष्टिकर्तालाई
म आफैँले सृष्टि गरे झैँ
हल्ला फिजाएको छु
अराजकता फैलाएको छु
र बन्दी बनाएको छु
आफैँलाई पनि

धर्मको नाममा,
संस्कारको नाममा
ब्यवस्थाको नाममा,
अनुशासनको नाममा,
सभ्यताको नाममा
एउटा डरलाग्दो कारागार भित्र
निसासिने गरि
थुनेको छु आफैँलाई

हो हजुर !!
मैले अपराध गरेको छु
सुधार्ने नाममा आफैँलाई
सभ्य देखाउन,
भ्लाद्मी प्रस्तुत हुन अरु सामु,
मान्छे बनाउन आफैलाई,
यी मान्छेहरु सँग
हो मा हो मिलाउन,
मैले आफैँलाई
यातना दिएको छु
पटक पटक !
आफैँलाई कहिले
बेहोस बनाएको छु ,
फेरि पानी छम्किएर
उठाएको छु ।
मानसिक विचलन आउने गरि
मैले सरापेको छु
आफैँलाई ।

हो हजुर !!
सबै भन्दा ठूलो त
म आफ्नै अपराधी हुँ ।
सत्य,
अब मलाई
अपराध गरिरहन मन छैन
त्यसैले भन्दैछु
आजै,
अहिल्यै
मलाई मुद्धा हाल्न मन छ
मेरै विरुद्धमा ।

Monday, April 6, 2015

मलाई मान्छे बन्नु छैन

सत्य
मलाई मान्छे बन्नु छैन
र बाँध्नु छैन सीमाना
स्वतन्त्रताहरू माझ
राजदुतावासहरू
मलाई बन्दुक तेर्स्याउन्छन्
समाज
मलाई औंलो ठड्याउँछ
कानून अन्याय गर्छ
म माथि !
कसले बनायो देश
र कोर्यो सीमाना ?
मान्छे !
कसले बनायो समाज ?
मान्छे !
कसले बनायो कानून
धर्म, संस्कृति
र बनायो मलाई कैदी ?
मान्छे !
मान्छेले बन्देज लागायो मलाई
फगत प्राणी हुन
र मानव अधिकार बनायो
अनि हरेक दिन कैद गर्यो मलाई !
म फगत एक प्राणी
स्वतन्त्र
प्राकृतिक
मेरो सीमाना पृथ्वी हो
बरु चन्द्र पुग्नु छैन मलाई
चन्द्रमा हेर्ने सुन्दर लाग्छ मलाई
सत्य
मलाई मान्छे बन्नु छैन
र बाँध्नु छैन सीमाना !
गोपाल अर्याल
१०/०८/२०१४

Monday, March 23, 2015

http://epaper.ekantipur.com/kpost/epaperhome.aspx?issue=2432015
Off The Track ! From The Kathmandu Post Daily ! published on 24 March 2015
Go to the link and see at Page No. 8

Sunday, October 12, 2014

गजल

चल्दा पनि म तिमि सँगै चलूं !
ढल्दा पनि म तिमि सँगै ढलुं !

यो संसार मलाई गलाउन नसक्ला
गल्दा पनि म तिमि सँगै गलूं !

गहिराइ सम्बन्धको यस्तो बनोस्
जल्दा पनि म तिमि सँगै जलूं !

फुल्नेछ पक्कै जीवन एकदिन
फल्दा पनि म तिमि सँगै फलूं !

गोपाल अर्याल 
२१ असोज २०७१

Monday, December 2, 2013

म गुण्डा भएको दिन


छुटेकाहरुले हेर्नुहोला भनेर लिंक मात्र पोस्ट्या छु ! हेर्नुहोला फुर्सत मिलाएर !

कथा एक, अंक एक  (लिंक)
http://www.youtube.com/watch?v=R7ih_StCX5k#t=0

कथा-२, अंक-१ (लिंक)
http://www.youtube.com/watch?v=JXR4YBYIy48

कथा २ अंक ३ (लिंक)
http://www.youtube.com/watch?v=Wa3tJ6dJ5Wg


शुटिंगको दौरान स्याबास टिम !

Saturday, June 15, 2013

गजल

मन दिने, तन दिने, माया दिने दुइचार छन् !
घुर्क्याउने, फुर्क्याउने, फकाउने हजार छन् !


प्रेमीहरुको बजार छ, हुलमा मोलामोल छ !
किन्नेहरु थोरै, बरु बेच्ने मारामार छन् !


सधैँ कुरा अरुकै मात्र, आफैँ बिक्री भएको
देख्छन् तर लेख्दैनन्, कस्ता पत्रकार छन् !


छामोस मन, छामोस मुटु, मूल्य गरोस् अरुलेनै

आफ्नै मूल्य गर्ने त खोज सारा संसार छन् !


गोपाल अर्याल 
२०७०/०३/०१ 

Thursday, June 6, 2013

म बिक्रीमा छु


बिना बिज्ञापन नै
मैले आफ्नु पसल थापेंछु !
बेचिए पछि
मान्छेको बजारमा
बल्ल पो थाहा पाएँ |

धेरै भएछ
मैले आफ्नै पसल थापेको
आफैलाई बेचेको
तर म
आफु रित्तिएको पाइन
मक्किएको पाइन
बरु झन् बलियो पाएँ
झन् भरिँदै गएको पाएँ
लाग्ने छुरा पाएँ आफुलाई |
हेर त, तिमीले,
म मा खिया लागेको देख्यौ कतै ?
भुत्ते देख्यौ ?

पहिलो पल्ट,
मैले आफैँलाई बेच्दा
म कति भुत्ते थिएँ
मेरी पहिली क्रेता
ओहो क्या छुरा थिई 
त्यस पछि उसले नै मलाई
उद्यायी 
धार लगाई  म मा,
र धारिलो बनाई 
त्यस पछि
काटी आफैँलाई
धित मर्ने गरेर !
मैले पनि त मेरो धित मारेको थिएँ !
तर मन मारिन मैले !

त्यस पछि क्रमशः
दोस्री, तेस्री......
सयौँ क्रेताहरु
सबैले मलाई उद्याये
धारिलो बनाए
तेजिलो र भरिलो बनाए
उनीहरु उतिनै धारिलो हुँदै गए !
अनि त म कर्द बाट खुकुरी भएँ !
खुकुरी बाट तरबार !

एउटा आई 
मेरो मूल्य गररी 
मेरा सरिरका भागहरुको मुल्य तोकियो
मेरा हातहरु
मेरो मुख
मेरा खुट्टाहरु
मेरो मस्तिष्क
मेरो सरीरको मध्य भाग
हरेकले आफ्नु एम. आर. पी. तोकेछन्
सम्पूर्ण सरीरको पनि होलसेल मूल्य कायम भएछ !
एउटा रगत बाहेक |
बरु विर्य बेचें मैले |
त्यस पछि के चाहियो
हरेकले आफ्नु व्यापार गरे !
सक्ने सेवा गरे
आफ्नु आयु हुन्जेल
उनीहरु भुत्ते कहिले भएनन् !

तर समयले ठगेछ
थाहै नपाई !
मलाई र मेरा अंगहरुलाई
बजारमा नचल्ने बनाएछ !
ओहो समयले पो मलाई बेचेछ !
तर म हार्न चाहन्न
समय सँग !

लौन मुद्दा लड्न मिल्दैन हजुर
यो समयको बिरुद्धमा ?
म साच्चै हार्न चाहन्न !
म आँफुलाई बेचिरहन चाहन्छु
सधैँभरि 
साच्चै म बिक्रीमा छु !
तपाईं किन्नु हुन्छ ??


 लेखन मिति: २३ जेष्ठ २०७० 
स्थान: रत्नपार्क, काठमाडौँ !